*!*ســـوتــــه دلــــــــــــــــــان*!*

چگونه شعری بسرايم که وصف تو را بیانگر باشد و گویای مهربانيت

خوشی و شادی در معيارم نميگنجد وکلامی شادم نخواهد کرد

عشقی که تو در ضمیرم ترسیم کردی

هيچ کلامی همراهی نکرد ،

بگویم که من هم دوستت دارم بیش از خودت

که مرا بهمن وار با خود برد به قهر دره هستی

و تا چشم باز کردم تو در اوج قله بودی

و حس ميکنم راه زیادی بود تا دامنه عشق تو فتح کنم

عشق را در نهان خانه دلت پنهان نکن که میخواهم با تو نجوا کنم ؛ ای عشق من

كدام آيينه مي‌تواند تنهاييم را منعكس كند؟ كدام اتاق به ابعاد دل خستة من كنجي خلوت دارد؟ كدام شعر، حضور آشناي تو را مي‌خواند ؟ هواي تو، رويا و نگاه‌هاي تو آرامش دستانم را به لرزشهاي شيريني تبديل مي‌كند. صداي من غيبت تو را بغض كرده‌است و بي‌وقفه تو را به نام مي‌خواند. مي‌داني، وقتي كه با توام خنده‌مان موجها را تا ابرها مي‌برد. وقتي كه بي‌توام دريا را به بغض من مي‌سپاري. نگاهت را مرور مي‌كنم و با آن به رويا مي‌روم

نه به فردايي پر از خاطره مي انديشم

نه به دنيايي پر از حادثه مي انديشم

نه به امواج آيينه مي انديشم

نه به اين بار گران نه به اين آب روان

نه به اين و نه به آن به تو مي انديشم

نه به تخت ، نه به زينت، دل نبستم به زمينت

نه به جان ، نه به اين تن ، به تو انديشم گل من

با تو عاشقم هميشه تويي برگ و تويي ريشه

زندگي بي تو نميشه ، با مني تو تا همیشه

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

تو را در باران حل می بینم و کورکورانه نشانت را از قطره های باران می پرسم. غافل از اینکه، تو، خود بارانی. و من...

وامانده ای که حسرت باران مجنونش کرده .

شیرینی از تو سرودن چنان در من شور ایجاد می کند، که تنها خیال تو را داشتن، مرا بس است. خیالت را از من مگیر، که من بی آن عزلت نشین میکده ها خواهم شد. می دانی دل سپرده ام به خاموشی کلامت و جاودانگی عشقت را تا پایان ابدیت بر دوش می کشم؛ و این است تنها دلخوشی بستگی داشتنم با مجنون...

ای کاش بیابانگردی مجنون را پیشه کرده بودم. افسوس که نمی دانم کدام سو در پیش گیرم.در کدامین شب عزم سفر کردی؟ قدم در کدامین جاده گذاشته ای که من چشم بر آن بدوزم؟

لااقل بگو، عطر گیسویت را به کدامین نسیم می سپاری... دیوانه ای چون من را، عطر گیسوی شب فامت بس.

شیدا کرده ای این دل را. می دانم که می دانی! شیدایی بر من مبارک. ای کاش لایق باشم نازنینم.

 

کم مي خوابم ، اما روياي فراوان دارم . مي دانم براي هر دقيقه اي که چشم مان را مي بنديم ، شصت ثانيه روشنايي را از دست مي دهيم .

گوش مي دهم زماني که ديگران صحبت مي کنند و غرق لذت مي شوم از آن حرف ها ، بدان سان که خوردن بستني ِ شکلاتي برايم لذت بخش است .

اگر خداوند باز عمري به من هديه نمايد ، ساده خواهم پوشيد و در زير نور آفتاب دراز خواهم کشيد و نه تنها پيکر خود را در برابر تابش آفتاب پهن خواهم ساخت ، بلکه روحم را نيز در مقابل اشعه هاي خورشيد قرار خواهم داد .

با اشک هايم ، گل هاي سرخ را آبياري مي کردم ؛ تا احساس کنم درد خارهاشان را . . . و مجسم کنم بوسه ي گلبرگ هاشان را . خداي من ؛ اگر تنها لحظه اي عمر مي داشتم .

اجازه نمي دادم روزي بگذرد ، بي آنکه به مردم نگويند « دوستتان دارم » : که من آنان را دوست مي دارم .

همه ي مردان و زنان را متقاعد مي کنم که به آنها علاقه دارم و من عاشقانه زندگي مي کنم با عشق .

به بچه ها بالهاي پرواز مي دهم ، اجازه مي دهم تا پرواز را خود بياموزند . به پيرها ياد مي دهم که مرگ از پيري نمي آيد ، بلکه با فراموشي مي آيد . از شما مردم ، من خيلي چيزها ياد گرفته ام .

آموخته ام که همه ي مردم دوست دارند در اوج و قله ي کوه زندگي کنند ؛ بي آن که متوجه باشند خوشبختي واقعي جايي ست که سراشيبي به سمت بالاي کوه را مي پيماييم .

آموخته ام زماني که يک نوزاد براي اولين بار انگشت پدرش را با مشت کوچکش مي گيرد و مي فشارد ، آن را براي هميشه گرفته است .

آموخته ام تنها زماني انسان حق دارد کسي را پايين تر از خود ببيند که مي خواهد به کسي کمک کند تا او بايستد . خيلي چيزها از شما ياد گرفته ام ، ولي در خاتمه بسيارشان غير قابل استفاده بودند . . . زيرا زماني که مرا درون آن جعبه بگذارند .

افتادن از چشمهايت پاييز بود فصل ها آوارگان ِخورشيدند تو آواره ي کيستي ؟  حالاي سرگردان!؟

تو را اواخر ِاسفند ديدم

و دنيايم به زيبايي رسيد

بهار ادامه ي مهرباني ِتو بود

تابستان پياده مي رفت و بر ماسه ردّي نمي ماند

و زيبايي به زيبايي نمي رسيد

افتادن از چشمهايت پاييز بود

و زمستان....

تو آواره ي کيستي

تومي آيي

بر هم نهاده مي شود

پلكهاي سربي خلوت                                                                 

از شرم شنيدنِ

تيك تيك ساعت

غرق شدن

محو صدا،

در آينه

تو مي آيی

لمس مي كنم

قدكشيدن سايه ات

مي بويم

عطر سبز وجودت

تو مي آيي

واژه زاده ميشود دوبار

نفرت در مقابل عشق قرار گرفت، زيرا هيچ يک ماندگار و اصيل نبودند!

اما محبتی که دکتر شريعتی برای تعريف دقيق تر دوست داشتن ناميده، هيچ نقطه مقابلی ندارد... شايد ماندگارترين جزء زندگی است، اما بسيار کمياب!...

 من عشق و نفرت را هم تراز سيری و گرسنگی قرار می دهم... که هر لحظه به هم تبديل می شوند، و هويت مشخصی ندارند...

اما علاقه ای که وجود آدمی را گرم کند، لحظه لحظه زندگی اش را نورانی کند، وجود او را رهايی و کمال بخشد، يک حس برترين است... حسی سوای ديدن و شنيدن و...

امام علی علیه السلام

- ارزش مرد به اندازه همت اوست و صدق او به مقدار جوانمردی اش

- با مدارا و ملایمت زودتر به اهداف خود می رسی

- حب ریاست، انسان را از دوستی خداوند باز می دارد

- از دست دادن فرصت اندوهی بسیار است

- آنکس که علمش او را به جایی نرساند، نسب او وی را پیش نراند

- عفو شایسته ترین کار است

- اگر می ترسی کسی دست رد به سینه ات بزند، از او چیزی مخواه

- بپرهیز از اینکه با نیکی خود بر رعیت منت گذاری

- کم گفتن، انسان را از لغزش ها باز می دارد

- آنچه برای خود دوست می داری برای دیگران دوست بدار

- شریف ترین بی نیازی ترک کردن آرزوهاست

- اگر انسان ها در عظمت خداوند و بزرگی نعمت او می اندیشیدند قطعا به راه راست بر می گشتند

- هرگز هیچ چیز تو را از حق بی نیاز نگرداند

- بپرهیز از خود پسندیدن و به خود پسندی مطمئن بودن و ستایش را دوست داشتن

دل مرد خردمند را دیده ای است که بدان پایان کار خویش را بنگرد.

                                                   

همانقدر که قدرتمندانه می ايستم و می شکنم و فراموش می کنم

يک تلنگر کوچک به احساسات آشفته و پنهانم

مرا می شکند...

همانقدر که بی رحمانه صبور هستم

به يک درد کوچک بسيار ناشکيب می شوم...

همانقدر که به هر دلبستگی بی تفاوتم

در مقابل يک دوستی کوچک از پای در می آيم...

همانقدر که از هر چيز متنفرم                                        

به آن عشق می ورزم...

اما می بينی

باز هم هيچ تعادلی وجود ندارد

اينها تاوان دلتنگی های منند...

عشق در آینه تنفر می بیند.

- به در خت حسودیم می شود که بارها متولد می شود و می میرد، و هر بار زندگی اش پربارتر است.

- آنقدر عاشقت هستم که از تو متنفرم.

سرزمين عشق

همگان مي انديشند كه چگونه در سرزمين بي احساسات عشق را توان ديد ...

 و من مي‏گويم آيا تاكنون در سياهي شب به ستاره‏اي چشم دوخته‏اي . . .

همگان گويند بي احساسي عشق را نيز بي احساس خواهد نمود . . .

 و من مي‏گويم آيا تاكنون گلي را ديده‏اي كه از ميان شكاف يك سنگ روييده باشد . . .

 گويند پس اين عشق كجاست تا ما را به سر منزل مقصود برد . . .

 و من مي‏گويم آيا تاكنون كودكي را ديده‏اي كه روز هنگام با ديدگان بسته به دنبال نور مي‏گردد . . .

 مي‏گويند شعله عشق گذر است و با گذشت زمان به خاموشي خواهد گراييد . . .

 و من مي‏گويم آيا تاكنون به خورشيد نگريسته‏اي كه چگونه پس از گذشت ساليان دور همچنان شعله ور است . . .

 مي‏گويند عشق و مستي كار عقل نيست . . .

 و من مي‏گويم اين عقل در هفت بطن آراميده است كه هر بطن ظاهري متناقضي با يكديگر دارد و در وجود مكمل همديگرند . . .

 مي‏گويند سخن كوته دار كه تو را به جرم شاعري و مجنوني رسوا خواهيم نمود . . .

 و من مي‏گويم به راستي برايتان نشانه‏هاي روشني آوردم اگر ديدگان عقلتان را باز نماييد . . .

دل من كودكی سبكسر بود

خود ندانم چگونه رامش كرد                                              

او كه می گفت دوستت دارم

پس چرا زهر غم بجامش كرد

 اگر از شهد آتشين لب من

جرعه ای نوش كرد و شد سرمست

حسرتم نيست زآنكه اين لب را

بوسه های نداده بسیار است

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

نمی دانم پس از مردن چه خواهد شد.

نمی خواهم بدانم کوزه گر با خاک اندامم چه خواهد ساخت.

ولی بسیار مشتاقم،

که از خاک گلویم سوتکی سازد،

گلویم سوتکی باشد،

به دست کودکی شیطان و بازیگوش.

و او یکریز و پی در پی

دم گرم خودش را در گلویم سخت بفشارد.

و آوای گلویم پر کند سرتاسر گیتی

و خواب خفتگان آشفته و آشفته تر سازد.

بگیرد او بدین ترتیب تاوان سکوت و اختناق مرگبارم را

يه نفر انگاری امشب، دل و ايمونمو برده

منو از خودم گرفته، به پريشونی سپرده

 اومده تو خلوت من، يه نفر که مثل ماهه

دستای گرم و قشنگش، واسه من يه تکيه گاهه

 يه نفر ... نه يه پرنده، که نگاش يه سايه بونه

همه ی دارايی اون ، يه وجب از آسمونه

 يه نگاه آتشينه، يه سکوته روی لبهام

يه حضور دل نشينه، مثه ماهه توی شبهام

 می دونم ... بايد بدونم، قدر اين همنفسی رو

قدر اين غم قشنگو، قدر اين دلواپسی رو

 ساده است ستايش گلي

چيدنش ،

نوازش کردنش،

واز ياد بردن که آبش بايد داد....

ساده است بهره جويی از انسانی ،

دوست داشتنش بی احساس ِ عشقی

او را به خود وانهادن ،

وگفتن که ديگر نميشناسمت.....

باری زيستن سخت ساده است

پيچيده نيز هم

 ‌

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

شب‌ است‌ و مست‌ همان‌ خواب‌، خواب‌ دوشينم

هنوز مست‌ همان‌ خنده‌هاي‌ شيرينم‌

که‌ باز ياد تو را خوشه‌ خوشه‌ مي‌چينم‌

تويي‌، تويي‌ كه‌ هنوزم‌ به‌ عشق‌ مي‌ماني ‌

و من‌ هنوز همان‌ سنگ‌ سخت‌ و سنگينم‌

قسم‌ به‌ عشق‌، به‌ عشقي‌ كه‌ بين‌مان‌ جاريست ‌

كه‌ جز تو در دل‌ خود هيچ‌ كس‌ نمي‌بينم‌

مپرس‌، هيچ‌ مپرس‌ از دلم‌ چرا امروز

چنين‌ ز شرم‌ حضور تو سر به‌ پايينم‌

به‌ قاب‌ عكس‌ تو گفتم‌ - هزار بار امروزـ

«خوش‌ آن‌ دمي‌ كه‌ كنار تو باز بنشينم‌»

شب‌ است‌ و ياد تو و يك‌ سكوت‌ بي‌ پايان‌

 

 

 

 

 

 

 

 

 

مي نويسم                

مي نويسم به ياد دلهاي عاشق و به ياد شقايق هاي پژمرده

مي نويسم به ياد آنان كه همچون فرشته اي پاك به سوي آسمان پر كشيدند و زمينيان را در حيرت غيرت و عزت و شرف خود گذاشتند و تقديم به تو مي كنم اي تنها دليل ماندنم در اين بيابان برهوت

آنگاه كه بغض گلويم را مي فشارد و قطره هاي اشك گلگونه هايم را سيراب مي كنند من تنهاتر از هر شقايقي هستم كه در حسرت ديدار تو مي سوزم

آنگاه كه زور و ظلم و فساد همه جا را در برمي گيرد من تنها به سايبان تو پناه مي آورم تا خود را از تيررس طوفان هاي تند برهانم

امشب نيز ديدگانم به آغوش غم سفر كرده و همراه با آنها باران زلالي سرازير شده است

امشب در دلم غوغايي به پا شده كه هيچ گاه با هيچ قلم و جوهري قادر به وصفش نيستم

پس بيا

 

امــــــــشـــــــب

امشب مي خوام به ياد تو به ياد اون چشماي تو به آسمون سفر كنم خواب شب و سحر كنم

امشب مي خوام پر بكشم به بوم تو سر بكشم نقش اون لحظه ها رو به رنگ رويا بكشم

امشب مي خوام صدا كنم قفل سكوت و وا كنم شيشه عمرمو برات بكشنم و فدا كنم

امشب مي خوام اون بالاها مثل اون ستاره ها رنگ طلايي بگيرم نشوني از ماه بگيرم

همون که فکر نميکرديم نموندش

ديدی رفت و دل ما را سوزوندش

ديدی عشقی نبود در تار و پودش

ديدی گفت عاشقه عاشق نبودش

امشب همه جا حرف از آسمون و مهتابه

تموم خونه ها بيدار اين خونه فقط خوابه

تو که رفتی تو که رفتی هوای خونه تب داره

داره از در و ديوارش غم عشق تو ميباره

دارم ميميرم از بس غصه خوردم

بيا برگرد تا از عشقت نمردم

حياط خونه دلگيره درختا همه خاموشن

به جای کفتر و گنجشک کلاغای سياه پوشن

چراغ خونه خوابيده توی دنيای خاموشی

ديگه ساعت رو طاقچه شده کارش فراموشی

شده کارش فراموشی

ديگه بارون نميباره اگرچه ابر بسياره

تو که نيستی تو اين خونه ديگه آشفته بازاره

تموم گُلا خشکيدن مثل خاره بيابونا

ديگه از رنگ و رو رفته کوچه و خيابونا

اميد و شوق و دلگرمی همه رفته از اين خونه

بی تو زندگی سخته اما مردن چه آسونه

اما مردن چه آسونه

حكايت ما

ميگم حكايت ما ميگه نقل سنگ وشيشه

                                         ميگم دلم شكستي ميگه قصه هميشه

ميگم با بی وفايي چه كنم ميگه تحمل

ميگم يا ترك من كن يا بمون ميگه نميشه

نميشه نميشه نميشه نميشه

نه روز مياد سراغم

نه شب ميشه چراغم

شباي غم كه عشقش

به دل نشونده داغم

باهاش نميشه تا كرد

نه دل ازش جدا كرد

نميشه از وجودش

توقع وفا كرد

نميشه نميشه نميشه نميشه

تنهايم؛... در كويري خلوت و خاموش، صدايي نيست كه ترنم خواستن باشد و يا نسيمي كه طراوت باران را ترانه كند. تنهايم؛... سكوت لالايي احساس من است

 

چشم مهتاب

شب تاره و دلم بی قراره                                                                                                                                

از چشم مهتاب اميد مي باره

وقتي نگات شادي برام بياره

زنده مي شم با عشق تو دوباره

صد تا سواره دور قصر چشمات

اما چشات صياد تك سواره

عاشق ترينم به روي ماهت هميشه

كاش قاصدك از تو خبر بياره

اگه يه روز ببينمت اي آشناي ناشناس

مي پيچه توي كوچمون، يه باغچه عطر گل ياس

ببين كه با حس نگات،يه حرف نو دارم برات

ستاره ها رو مي شكنم، خورشيد مي سازم تو چشات

 

نمي خواهم به جز من دوستار ديگري باشي براي لحظه اي حتي به فكر ديگري باشي

نمي خواهم صفاي خنده ات را ديگري بيند نمي خواهم كسي نامش به لبهاي تو بنشيند

نمي خواهم كسي نقش چهره ات درخاطرش ماند نمي خواهم نگاهي در نگاه تو در آميزد

نمي خواهم به غير از من بگيرد دست تو دستي

نمي خواهم كسي يارت شود در راه مستي

نمي خواهم به جز من يار كسي باشي گل نازم ! نمي خواهم خار و خسي باشي نمي خواهم كسي با يار من سخن گويد اگر چه قاصدم باشد كه تا پيغام من گويد نمي خواهم به گورستان رود آن يار محبوبم مبادا مرده اي زنده شود با او سخن گويد

آسمان اي پير افسرده بهر چه با من نمي سازي ?لبه تاريك قلبم را لحـظه اي روشن نمي ساز? در ايـن شـهر پر شور و دروازه ها چـرا هـر دري را زدم بـسته بود؟ چرا مرغي بخت من اي خدا پرستويي افسرده و خسته بود چرا نمي سازد زمانه با دل بيقرار من خدايا كي سرآيد آخر زمان انتظار من شايد خواست خدا بوده كه من غمگين بمانم

اين روزا ما آدما گل نميديم به دست هم از يادمون داره ميره دل تنگي هاي دم به دم اين روزا ديگه همه جا صحبت بي وفايي ورد زبون آدما تنهايي و جدايه هر كي به فكر خودشه همدلي معنا نداره حتي ديگه بي بهونه عشق مي ره تنهات مي ذاره

 

خدايا چه كنم از اين همه درد از اين همه سوز از اين همه عشق راستين از اين همه بي ريا بودن و محكوم به ريا شدن تو خود مي داني عشقم را پس قبول كن و دردم را درمان ده خدايا راه را نشان ده و آنرا هموار كن تا بيابم عشقم را

تركم كردي

آسمان با رمق مي گويد امشب او خبر دارد كه ديگر اشك من ماتم گرفته ناله ام پايان گرفته , قطرهاي اشك دواي درد من بود اين زمانه آن اشك را هم از من گرفته از اين جهان تنها خدا به من داده رنجي ديگر , آخر چرا دل با درد و غم آشنا شد .چون پرنده اي بي بال و پر تنهاي تنها در سينه سرد فراموشي رها شد .

تركم كردي و رفتي خاطراتت رو برام گذاشتي و رفتي تو كه گفتي بي تو نمي شد هيچ كسي مثل تو نمي شه . توكه گفتي قلبم واسه تو باشه براي هميشه به انتظارت مي نشينم و به اميدت زنده ام و زندگي مي كنم......

                                                     

                                            

خداحافظ برای يه مدتی ... نويسنده اين وبلاگ به قول خيلي ها شاد بود ولی ته نگاهش غمی بود که هيچکس نفهميد و نتونست بفهمه چيه؟.........ولی هر چی بود کسي که از اول نوشته های اين وبلاگ رو خونده باشه ميفهمه معنی اون غم چيه .........

نميدونم اگه بتونم يه روزی برميگردم ولی اونروز نميدونم شنبه است ، يکشنبه يا ... حتی نميدونم چه تاريخی ....

آرزو دارم روزی ديگران را برخود ترجيح دادن عيب بزرگی نباشه ،آرزو دارم مهربانی کردن بدون درخواست چيزی عيب بزرگی نباشه ...آرزو دارم دوستت دارم گفتنها در عمل خودشون رو نشون بدن ...آرزو دارم اونقدر صبر داشته باشيم تا فرصت اشتباه به ديگری را بديم ......آرزو دارم از انسانها به عنوان ماشين نام نبريم و هر انسانی را قبل از اينکه به عقلش ايمان داشته باشيم بعنوان يه احساس درک کرده باشيم...........

آرزوهام زياده ولی صبرم کمه ........

ميبوسمتون .....دوستتون دارم .......از همه محبتهاتون تا امروز ممنونم .......

برای انسانيت دعا کنيم

وقتي دلتنگ مي شدم آسمان تنها سنگ صبوري بود که پا به پايم مي گريست

آه عزيز دل شکسته خط به خط صفحه هاي غمهايت برايم خواناست

تمام حروفش را گريستم

اما با آن همه تنها بودم...تنهای تنها

لحظه ی دیدار نزدیک است

باز من دیوانه ام مستم

باز میلرزد دلم دستم                                                                        

باز گوئی در جهان دیگری هستم

آی نخراشید به غفلت گونه ام را تیغ

آی نفروشید صفای زلفکم با دست

آبرویم را نریزی دل

ای نخورده مست

لحظه ی دیدار نزدیک است

پرستش ....

کنارآشنايی تو آشيانه ميکنم 

آهای آدمیان به چشمان خود بیاموزید

که نگاه به کسی نیندازند

اگر نگاه انداختند عاشق نشوند                                                                    

اگر عاشق شدند وابسته نشوند                           

اگر وابسته شدند مجنون نشوند

و اگر نیز مجنون شدند

با عقل و منطق زندگی کنند

آهای عاشقان اینک که پا به این راه دشوار

گذاشته اید با صداقت عشق را ابزار کنید

تنها عاشق یک دل باشید تنها به یک نفر دل ببندید

آهای عاشقان از تمام وجود عاشق شوید

و با اراده و اطمینان پا به این راه بگذارید

رسم عاشقی دروغ و خیانت نیست

رسم عاشقی صداقت است پس

سر لوحه و الگوی خود را صداقت قرار دهید

آهای عاشقان نه لازم است مجنون باشید

و نه لازم است فرهاد تنها

خودتان باشید همین و بس.